skarga nadzwyczajna o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w W. w całości i przekazanie sprawy z powództwa A. B. przeciwko bankowi do ponownego rozpoznania z dnia 2026-05-29.
skarga nadzwyczajna o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w W. w całości i przekazanie sprawy z powództwa A. B. przeciwko bankowi do ponownego rozpoznania.
Działając na podst. art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o RPO i z uwagi na konieczność zapewnienia zgodności z zasadą demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, Rzecznik Praw Obywatelskich złożył skargę nadzwyczajną od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. Jednocześnie wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w W. (sygn. akt II Ca 1399/20) przez Sąd Najwyższy w całości i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania, jak również o stwierdzenie wydania zaskarżonego orzeczenia z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z powodu których wydane zostało takie rozstrzygnięcie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie zasady ochrony konsumenta ustanowionej w art. 76 Konstytucji w zw. z art. 9 Konstytucji w zw. z art. 4 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13 poprzez niezapewnienie właściwej ochrony sądowej powodowej konsumentce, będącej słabszą stroną stosunku prawnego przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi oraz ograniczenie się przez Sąd do stosowania wyłącznie przepisów ustawy Kodeks postępowania cywilnego, bez uwzględnienia konsumenckiej natury podstawowego stosunku prawnego; rażące naruszenie prawa materialnego art. 358 § 2 k.c. w zw. z art. 385 § 1 i § 2 k.c. oraz art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezprawnym zastąpieniu powstałej w umowie luki kursem średnim NBP; oraz tj. art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 385 § 1 k.c. oraz art. 410 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c. oraz art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 7 Dyrektywy 93/13 poprzez ich niezastosowanie, polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności umowy kredytu i częściowym oddaleniu powództwa o zapłatę. Zdaniem RPO w konsekwencji doszło do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP poprzez zaniechanie przez Sąd Okręgowy w W. zbadania abuzywności postanowień umowy kredytu z poszanowaniem wytycznych sformułowanych w Dyrektywie 93/13 i orzecznictwie TSUE, co doprowadziło do zachwiania równowagi w sferze ochrony prawnej powódki i wsparcia przez ten Sąd działania przedsiębiorcy nakierowanego na wykorzystanie słabszej pozycji konsumentki, która nie była w stanie skutecznie dochodzić swoich praw.
W dniu 26 marca 2020 r. Sąd Rejonowy w W. wydał wyrok w sprawie o sygn. akt I C 2051/18, na podstawie którego zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 5.141,02 zł z ustawowymi odsetkami z tytułu opóźnienia liczonymi od dnia 5 czerwca 2018 r. do dnia zapłaty i oddalił powództwo w pozostałej części oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 133,87 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Wyrok ten został zaskarżony przez stronę powodową w drodze apelacji w części oddalającej powództwo. Następnie Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 13 września 2021 r. oddalił wniesioną apelację, sygn. akt II Ca 1399/20, a Sąd Apelacyjny uznał zarzuty apelacyjne za bezzasadne i podzielił ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy. Sąd II instancji wskazał, iż podziela stanowisko Sądu I instancji dotyczące ważności i skuteczności prawnej umowy, jednocześnie powołał się na wyrok TSU E C/482-13, zgodnie z którym w jego ocenie sąd krajowy ma możliwość zastąpienia nieuczciwego warunku przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym.
Dokonując oceny niniejszej sprawy Rzecznik wskazał, że pozwana otrzymała kredyt w kwocie 106.745 złotych polskich indeksowany kursem CHF, który został przez nią spłacony. W oparciu o postanowienia umowy powódka nie była jednak w stanie ustalić kwoty zadłużenia w walucie obcej. To zaś sprawiło, że dla powodowej konsumentki niemożliwe było przewidzenie konsekwencji ekonomicznych wypływających dla nich z faktu zawarcia umowy. W przedmiotowej sprawie pozwana była przekonana, że skoro państwo nie zabraniało zawierania umów tego rodzaju, a bank zapewniał, że będzie w stanie spłacić raty kredytu z uwagi na niski kurs franka, to jej interes prawny jest należycie chroniony przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi przedsiębiorców.
W przekonaniu Rzecznika Praw Obywatelskich, konieczność uwzględnienia skargi nadzwyczajnej w niniejszej sprawie pozostaje nadto w zgodzie z ideą sprawiedliwości w odczuciu społecznym. Sprawiedliwość społeczna wymaga takiego prowadzenia procesu sądowego, aby pozwany mógł rzeczywiście bronić swoich praw. W niniejszej sprawie tak się nie stało. Mimo spoczywającego na sądzie, wynikającego z zobowiązań Polski jako kraju członkowskiego Unii Europejskiej, obowiązku zapewnienia pozwanemu wymaganej w świetle orzecznictwa TSUE ochrony prawnej, Sąd Okręgowy w W. nie sprostał tym wymaganiom.
Mając na względzie powyższe i w trosce o zapewnienie należytej ochrony praw przysługujących stronie powodowej, Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł jak we wstępie.