kasacja w sprawie uchylenia wyroku wydanego za posiadanie znacznej ilości substancji psychotropowej oraz środków odurzających z dnia 2026-06-23.
kasacja w sprawie uchylenia wyroku wydanego za posiadanie znacznej ilości substancji psychotropowej oraz środków odurzających.
Działając na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., Rzecznik Praw Obywatelskich złożył kasację od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego L.- Z. z dnia 28 marca
2023 r. (sygn. akt III K 97/23) i zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść skazanego M.M. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie skazanego od zarzucanych mu czynów.
Wyrokowi temu zarzucił rażące i mogące mieć istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 413 § 2 pkt 1 oraz pkt 2 k.p.k., poprzez brak wskazania w pkt I, pkt II, oraz w pkt III sentencji wyroku czynów, które zostały skazanemu przypisane, ich kwalifikacji prawnej, a ponadto, poprzez brak wskazania w pkt I sentencji wyroku podstawy prawnej wymierzonej kary.
M. M. został oskarżony o to, że: 1) w dniu 4 kwietnia 2022 roku w L., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, posiadał wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii znaczną ilość substancji psychotropowej i środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste, czym miał stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu bezpośrednio zmierzającego do uczestnictwa w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych oraz środków odurzających poprzez jej zbycie innym osobom; 2) posiadał wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii środki odurzające z grupy 1-N i IV -N w postaci ziela konopi innych niż włókniste, o masie 2,82 gramów, to jest o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii; 3) przechowywał wyroby akcyzowe bez polskich znaków akcyzy, w postaci 2200 paczek papierosów oraz alkoholu, o łącznej ilości 90 litrów, czym doprowadził do narażenia Skarbu Państwa na uszczuplenie należności publicznoprawnych o łącznej wartości 58240,00 złotych, a to podatku akcyzowego w wysokości 46378 złotych oraz podatku VAT w wysokości 11862 złote.
Sąd Rejonowy L.-Z. wyrokiem z dnia 28 marca 2023 r. (sygn. akt III K 97/23 w pkt I) oskarżonego M. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie 1 aktu oskarżenia czynu i za to na mocy wszystkich zbiegających się przepisów, przyjmując zgodnie z art. 11 § 3 k.k. za podstawę wymiaru kary art. 56 ust. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł. W pkt II oskarżonego M. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie 2 aktu oskarżenia czynu i za to na mocy art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych; w pkt III oskarżonego M. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie 3 aktu oskarżenia czynu i za to, na mocy art. 65 § 3 k. k. s., wymierzył mu karę 90 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł, na mocy art. 29 pkt 2 k. k. s., orzekł od oskarżonego przepadek dowodów rzeczowych ujętych w wykazie dowodów rzeczowych. W pkt IV, na podstawie art. 39 § 1 i § 2 k. k. s., połączył jednostkowe kary grzywny i wymierzył oskarżonemu karę 300 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki, przy zastosowaniu art. 33 § 3 k.k. na kwotę 100 zł. W pkt V zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, z których poniesione wydatki przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2023 r. Sąd Rejonowy L.- Z. sprostował oczywistą omyłkę pisarską ww. wyroku, poprzez wskazanie pełnej kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt I, w ten sposób, że czyn ten wypełnił znamiona art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Oskarżony wywiódł od ww. wyroku apelację, którą następnie pismem z dnia 14 sierpnia 2023 r. cofnął. Wobec powyższego apelację oskarżonego pozostawiono bez rozpoznania, a wyrok Sądu I instancji uprawomocnił się w dniu 27 września 2023 r. RPO wskazał, że zaskarżony wyrok został wydany z rażącym naruszeniem przepisu art. 413 § 2 pkt 1 oraz pkt 2 k.p.k., co miało istotny wpływ na jego treść.
Zdaniem Rzecznika wyrok skazujący powinien zawierać: dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną (art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.), ponadto rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, środków kompensacyjnych i przepadku, a w razie potrzeby – co do zaliczenia na ich poczet wskazanych w art. 63 Kodeksu karnego (art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.). Sentencja zaskarżonego orzeczenia nie została sporządzona zgodnie z wymogami wskazanymi w przytoczonym przepisie dokładnego określenia kwalifikacji prawnej czynów przypisanych skazanemu, odpowiednio w pkt I, pkt II oraz pkt III sentencji zaskarżonego wyroku. Wobec powyższego działanie Sądu Rejonowego stanowi rażące naruszenie prawa procesowego, to jest art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., które ma istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem w konsekwencji nie można ustalić, na podstawie treści wyroku, jakie czyny przypisano skazanemu, czy były to czyny zabronione, jaka jest ich kwalifikacja prawna. SR naruszył także przepis art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. z uwagi na zaniechanie przytoczenia w sposób precyzyjny przepisów prawa stanowiących podstawę wymierzonej kary, za czyn przypisany skazanemu w pkt I wyroku. Sąd wskazał mianowicie, że podstawę wymiaru kary w tym zakresie ma stanowić art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jednak nie wskazał dokładnie, który ustęp wskazanego przepisu znajduje zastosowanie. Wskazane uchybienia należy uznać za błędy merytoryczne dotyczące elementów sentencji wyroku.
Mając na uwadze powyższe, Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł jak we wstępie.