skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienia uchwały podjętej przez Radę Miasta w K. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych z dnia 2026-09-10.
skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienia uchwały podjętej przez Radę Miasta w K. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych.
Rzecznik Praw Obywatelskich wniosła skargę na przepis § 6 ust. 9 uchwały nr XVI/259/25 Rady Miasta K. z dnia 30 lipca 2025 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie gminy oraz sposobu ich pobierania. Przepisowi temu zarzuciła naruszenie art. 32 Konstytucji RP i wniosła o stwierdzenie, w trybie uproszczonym, jego nieważności w zakresie objętym zaskarżeniem.
Zgodnie z postanowieniami uchwały opłaty za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania uiszczane są w formie opłat jednorazowych albo abonamentowych. Przed wniesieniem opłaty użytkownik zobowiązany jest do wprowadzenia numeru rejestracyjnego pojazdu, którego postój ma zostać opłacony. Uchwała przewiduje również przypadki stosowania zerowej stawki opłaty za postój w strefie płatnego parkowania wobec określonych kategorii użytkowników dróg, m.in.: służb komunalnych, osób niepełnosprawnych, posiadaczy aktywnej karty mieszkańca gminy. W opinii RPO powyższa regulacja pomija istotną grupę mieszkańców korzystających z pojazdów powierzonych im przez pracodawcę do stałego używania, w tym także do celów prywatnych. W konsekwencji zaskarżony przepis uchwały, poprzez nieuzasadnione różnicowanie sytuacji prawnej mieszkańców Gminy Miasta K. uprawnionych do korzystania z programu Karty Mieszkańca, narusza art. 32 ust. 1 Konstytucji stanowiący, że wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Podobnie stanowi orzecznictwo TK mówiące, że zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną mają być traktowane równo, tzn. według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących i faworyzujących, a wszelkie różnice w przyznawaniu praw są dopuszczalne tylko wówczas, gdy są usprawiedliwione. Organy powołane do wydawania aktów normatywnych nie mogą zatem stanowić norm prawnych, które różnicują uprawnienia obywateli. Tożsame stanowiska zaprezentowane zostały w orzecznictwach sądów administracyjnych.
Zdaniem Rzecznika w świetle powyższego brak jest wątpliwości, że cechą relewantną dla oceny zgodności z zasadą równości jest status mieszkańca korzystającego z programu Karty Mieszkańca oraz faktyczne korzystanie z pojazdu, nie zaś rodzaj tytułu prawnego do tego pojazdu. Nie sposób wskazać jakichkolwiek wartości konstytucyjnych, które uzasadniałyby odmienne traktowanie posiadaczy aktywnej Karty Mieszkańca wyłącznie ze względu na rodzaj tytułu prawnego przysługującego im do pojazdu samochodowego parkowanego w strefie płatnego parkowania na terenie miasta. Regulacje wprowadzające takie zróżnicowanie, pozostają natomiast w sprzeczności z zasadą sprawiedliwości społecznej, która nie zezwala na różnicowanie prawne podmiotów, jeśli ich sytuacja faktyczna jest taka sama.