kasacja w sprawie wyroku za niewskazanie na żądanie Straży Miejskiej, komu obwiniony powierzył pojazd do kierowania z dnia 2026-10-23.
kasacja w sprawie wyroku za niewskazanie na żądanie Straży Miejskiej, komu obwiniony powierzył pojazd do kierowania.
Rzecznik Praw Obywatelskich złożyła kasację od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 czerwca 2026 r. (sygn. IX Ka 563/26) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 18 lutego 2026 r. (sygn. IV W 1921/25) i zaskarżyła powyższy wyrok Sądu Okręgowego w W. w całości – na korzyść obwinionego M. T.
Orzeczeniu temu Rzecznik zarzuciła rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.s.w. i art.107 § 3 k.p.s.w., polegające na nienależytym rozważeniu przez sąd odwoławczy zarzutów zawartych w apelacji obwinionego, co skutkowało wydaniem orzeczenia utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W., podczas gdy ich prawidłowe rozważenie powinno skutkować uznaniem, że obwiniony M. T. swoim zachowaniem nie wypełnił znamion wykroczenia opisanego w art. 96 § 3 k.w.
W sprawie tej M. T. został ukarany za to, że w dniu 27 października 2025 r., wbrew obowiązkowi, będąc właścicielem pojazdu marki (…), nie wskazał na żądanie Straży Miejskiej, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 27 września 2025 r. Wyrokiem nakazowym z dnia 2 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy w W. uznał go za winnego popełnienia czynu zarzucanego we wniosku o ukaranie, tj. czynu z art. 96 § 3 k.w. i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 zł, orzekając także o kosztach procesu. Od powyższego wyroku M. T. wniósł sprzeciw w dniu 12 grudnia 2025 r., wnioskując o umorzenie postępowania lub skierowanie sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2026 r. Sąd Rejonowy w W. uznał M. T. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1.000 zł, orzekając także o kosztach procesu. Wyrok ten ukarany zaskarżył w całości apelacją z dnia 12 kwietnia 2026 r., w której zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów prawa materialnego. Sąd II instancji, wyrokiem z dnia 24 czerwca 2026 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 18 lutego 2026 r., który zawierał także rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów.
Zdaniem RPO powyższe orzeczenie Sądu Okręgowego w W. nie może pozostać, ponieważ zapadło z rażącymi naruszeniami prawa. Rzecznik wskazała, że przez błędną wykładnię zakresu normowania art. 74 § 1 k.p.k. w zw. z art. 20 § 3 k.p.s.w. oraz konsekwencji skorzystania z prawa do obrony na podstawie ww. przepisów w sprawie o wykroczenie drogowe poprzez odmowę wskazania kierującego lub używającego pojazd na żądanie uprawnionego organu, sąd odwoławczy naruszył art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 107 § 3 k.p.s.w. w zw. z art. 109 § 2 k.p.s.w., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, bowiem doprowadziło do błędnego wniosku w postaci utrzymania w mocy orzeczenia sądu I instancji i podzielenia poglądu o popełnieniu wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. wyłącznie z powodu odmowy udzielenia odpowiedzi na żądanie uprawnionego organu na podstawie i w granicach objętymi prawem do obrony. To zaś skutkowało poczynieniem przez sąd błędnej wykładni prawa materialnego poprzez błędne uznanie, że skorzystanie z prawa do obrony w postępowaniu o wykroczenie drogowe pierwotne konstytuuje zachowanie wypełniające znamiona czynu z art. 96 § 3 k.w.
Mając na względzie przedstawione racje, Rzecznik Praw Obywatelskich uznała kasację za zasadną i wniosła jak w petitum.